ျပန္လာပါရေစ ေမြးရပ္ေျမ (၁)
ေမြးရပ္ေျမကိုသတိရတိုင္း စိတ္ကမခိုင္၊ မ်က္ရည္ေတြက လိႈက္ခနဲေႂကြက်လာတယ္…
ေအာက္ေမ့တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားကိုထုတ္ပိုးရင္း မင္းကိုသတိရလြမ္းဆြတ္ေနတယ္ဆိုတာကို မင္းသိႏိုင္ပါ့မလားေမြးရပ္ေျမရယ္...
မိစၧာေကာင္ေတြရဲ႕ ႏိွမ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တာ အခုဆို ျပကၡဒိန္တစ္ဝက္ေလာက္ ေရာက္ကၿပီ...
တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လက္တစ္ဆုပ္စာနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရင္း ဆည္းလည္းသံခ်ဳိေအးေအးနဲ႔ ေဝးေနခ်ိန္တိုင္း ရင္ထဲမွာဆိုညည္းမိတာ ေမြးရပ္ေျမကိုပါ...
ငါ့အလြမ္းစိတ္ေတြက ၾကယ္ေရာင္လေရာင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ လကြယ္ညကေကာင္းကင္က်ယ္ႀကီးထဲ ပူေဆြးမႈေတြကိုေက်ာသပ္ကာ လမ္းေပ်ာက္လို႔ ရြက္လြင့္ေနဆဲဆိုတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား...
ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ မိုးေရစြတ္စြတ္နဲ႔ ေဘာလံုးကန္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေျမကြက္ေလးေတြရယ္ မင္းရဲ႕ေက်ာေပၚကို တဖန္ေျခခ်ခ်င္မိတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား...
စကၠဴေလွကေလးေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ေမွ်ာရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ လမ္းဆံုးကေရကန္ႀကီးရယ္ မင္းရဲ႕ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့ ျမစိမ္းေရာင္ေရျပင္ေပၚမွာ တစ္ခဏတာမွ် ေရးကူးခ်င္မိတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား...
ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ တစ္ဦးလက္ကိုတစ္ဦးဆြဲၿပီး ေန႔စဥ္ေက်ာင္းသြားခဲ့ဖူးတဲ့ အစိမ္းေရာင္လမ္းသြယ္ေလးေတြရယ္ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာရိွတဲ့ ငါတို႔ရဲ႕ေျခရာေလးေတြအတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္သြားခ်င္မိတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား...
အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အတန္းေဖာ္ေတြနဲ႔အတူ သီခ်င္းသံၿပိဳင္သီဆိုရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ တို႔စာသင္ေက်ာင္းႀကီးရယ္ မင္းရဲ႕စိမ္းလန္းစိုျပည္ၿပီး ရနံ႔ႀကိဳင္ႀကိဳင္ပန္းေပါင္းစံုေဝဆာတဲ့ မင္းရဲ႕ၿခံဝင္းက်ယ္ႀကီးထဲက ခံုတန္းေတြေပၚ မိနစ္ပိုင္းမွ်ထိုင္ကာ ေအာ္ေအာ္ၿပီး သီခ်င္းဆိုခ်င္မိတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား...
ကေလး၊ လူႀကီး၊ လယ္သမား၊ တံငါသည္၊ ေက်ာင္းသားစတဲ့ အလႊာစံုကလူေတြဟာ မင္းရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာခိုလံႈၿပီး စကားစျမည္ေျပာၾကတဲ့ ရြယ္လယ္ကေညာင္ပင္ႀကီးရယ္ မင္းရဲ႕ထိုင္ခံုအလား အျမစ္ေတြေပၚထိုင္ၿပီး ေလျပည္ေအးေတြခံကာ တစ္ခဏမွ် နားခ်င္မိတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား...
ေမြးရပ္ေျမတည္ရိွရာဆီကိုမ်က္ႏွာမူတိုင္း အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္ေခၚမိတာ မင္းသိႏိုင္ပါ့မလားေမြးရပ္ေျမရယ္... ငါ့ရဲ႕ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ေမြးရပ္ေျမဆီကို ဦးတည္တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလညင္းေတြရယ္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ရဲ႕ငိုသံေတြကို သ႔ူဆီအေရာက္ပို႔ေပးပါလားဟင္...
(၁၁-၂-၀၁၈)
#အာရ္ကန္ေျမဖြားလူငယ္တစ္ဦး
Comments
Post a Comment